پسربچهٔ تپهٔ معلق

در روستای استرِلا که با آب‌های سد جدید الگووا تهدید می‌شود آن روستا به «جزیره» تبدیل می‌شود. اما چنان‌که همیشه یک بدی با خود بدی می‌آورد، زندگی روزمره ساکنان این روستای کوچک کوهستانی با مرگ آدریانو دگرگون می‌شود. در قالبی از اندیشه‌ها و اشعار فراندانوشته، آدریانو با بیانِ «برای آفریدن، خود را از درون نابود کردم؛ بسیار چیزی درونم بیرون‌زدنی است تا درونم تنها نمایشی بیرونی باشد» به توضیح حالِ خود می‌پردازد. او در روز جشن روستا خودکشی می‌کند و در میدان اصلی روستا که از مدت‌ها مرکز جهان برایش بوده، به زندگی ادامه می‌دهد. آدریانو احساس محاصره و افسردگی و ناامیدی را تجربه می‌کند و می‌گوید: «هیچ‌کس نمی‌تواند مردی را که با خودکشِی در لَبّی همراه است متوقف کند» که همواره به لیسِته بازگو می‌کند، تا حد خستگی از بیان.